UMUT YOK

 

Sen denize tutkunsun

bense dağlara…

Umut yok ikimiz için!

 

Pınar başlarıdır benim mekânım.

Ardıç kokusu yakmadan genzimi,

Üveyik sesleri duymadan

yaşayamam ben.

 

Al örtülü gelincik tarlalarını,

bir kaya kovuğundaki yaban lalesini

 tanımazsın sen.

 

Ben bir çoban kavalına aşık,

bir dere şırıltısına tutkunumdur

zümrüt ormanların koynunda.

Sense bilmediğim müzikler dinlersin

diskotek çocuklarıyla

 

Sen, hiç uyumamışsındır

yıldızların altında

ve görmemişsindir gerçek bir çiçek

demir parmaklıklara mahkum

isli park çiçeklerinin dışında.

 

Sen, şafağı tanımazsın.

Seher yeli değmemiştir dudaklarına.

 

Sen, bilmezsin kartalın özgürlüğünü,

yamacın dikliğini,

yalınayak basmamışsındır toprağa.

 

Sen, villalar istersin yaşamak için.

Kopamazsın plajlardan.

Ben, bir çadırı saray bilirim

istemem ötesini

 

Sen paraya tutkunsundur güzelim,

bense sevdaya…

Umut yok. İnan,

umut yok ikimiz için….

 

Doğan CEYLAN

1998